U kan het al raden: mijn teerbeminde muziekbestanden zijn, dankzij een door willekeur getroffen moment van de tijd om mijn macbooks harde schijf de hemel in de sturen, naar de verdoemenis gegaan.
Net zoals bij het heengaan van een mens, is er bij het expireren van aan de mens dienstbare apparaten ook een rouwproces verbonden. Ik ben daar op het ogenblik van schrijven aan het uitklimmen, wat niet gemakkelijk is.
Zoals een vriend van mij eerder een nobele onbekende dichter citeerde, die waarschijnlijk, naar analogie van dit gedicht indachtig, een heus en kwalitatief rijk oeuvre bijeen heeft geschreven, citeer ik die troostbrengende poëet hier ook, ter nagedachtenis aan mijn macbook:
computer
Computer
Ik kan niet zonder
Het is een stukje van ons leven
We kunnen het gewoon niet meer missen
Dat stukje elektronica
Het kan bijna alles
Muziek afspelen
Chatten en elkaar zien met de webcam en nog veel meer
Ik kan het echt niet missen
Dat elektronisch ding
Ik kan niet zonder
Het is een stukje van ons leven
We kunnen het gewoon niet meer missen
Dat stukje elektronica
Het kan bijna alles
Muziek afspelen
Chatten en elkaar zien met de webcam en nog veel meer
Ik kan het echt niet missen
Dat elektronisch ding
Geen opmerkingen:
Een reactie posten